گذرگاه امن برای حیات وحش

چگونه دانشمندان و برنامه ریزان به حیات وحش کمک می کنند تا از محیط ساخته شده خلیج جنوبی عبور کنند، زیر، اطراف، و از طریق آن.

این داستان توسط تولید شده است طبیعت خلیج مجله با همکاری Peninsula Open Space Trust. 

گوزن دم سیاهی که در لبه محل استقرار چرا می کند، به نظر می رسد به سختی از بازدیدکنندگانی که برای پیاده روی می آیند آگاه است. پارکینگ کویوت کریک، یک مسیر چند منظوره محبوب در سن خوزه. حتي وقتي ماشين از پشت مي‌كشد، آهو نمي‌دود.

صحنه هایی از این دست می تواند تصور اینکه حیات وحش منطقه خلیج به سادگی به زندگی در میان مردم عادت می کند را آسان کند. اما از آنسوی پارکینگ، غوغای ترافیک در بزرگراه 101 یادآور این است که مذاکره با چشم‌اندازی که انسان‌ها ایجاد کرده‌اند، همیشه برای سایر گونه‌ها آسان نیست.

جاده های شلوغ و محیط ساخته شده، موانع بزرگی را برای حیواناتی ایجاد می کند که سعی می کنند از یک فضای محافظت شده به فضای دیگر در جستجوی غذا، آب یا یک جفت بالقوه حرکت کنند. جمعیت‌هایی که در یک منطقه قرار گرفته‌اند در معرض خطر انزوای ژنتیکی هستند که در طول زمان می‌تواند آنها را به سمت انقراض سوق دهد.

جغرافیای منطقه خلیج به این معنی است که خطرات زیاد است. توسعه متراکم، زمین های حفاظت شده در کوه های سانتا کروز را از مناطقی که در محدوده دیابلو در شرق قرار دارند، جدا می کند. حفظ ارتباط بین این دو زیستگاه منطقه خلیج - و جنوب به رشته کوه گابیلان، در داخل ساحل مرکزی - اولویت اصلی برای Peninsula Open Space Trust (پست).

POST با همکاری بسیاری از شرکای دولتی و خصوصی، از طیف وسیعی از استراتژی‌ها در سراسر منطقه برای کمک به پشتیبانی از "اتصال حیات وحش" استفاده می‌کند - توانایی حیوانات برای حرکت ایمن بین زیستگاه‌های مختلف. از تحقیقات بنیادی گرفته تا احیای زیستگاه عملی، در اینجا آمده است که چگونه حافظان محیط زیست تلاش می کنند تا مطمئن شوند حیوانات می توانند به جایی که باید برسند.

پژوهش

شروع با علم

اتصال حیات وحش بین زیستگاه ها در مقیاس منطقه ای با یادگیری در مورد رفتار حیوانات آغاز می شود. کدام گونه ها در حال حرکت هستند؟ آنها سعی می کنند به کجا بروند، کی و چرا؟ چه موانعی بر سر راه آنها قرار دارد؟ با استفاده از ابزارهایی مانند دستگاه‌های ردیابی، دوربین‌های حیات وحش، بررسی‌های کشتار جاده‌ای و مدل‌سازی زیستگاه، دانشمندان می‌توانند مکان‌هایی را پیدا کنند که مهم‌ترین مکان‌ها برای حرکت حیات وحش است.

POST با سازمان‌هایی مانند Pathways for Wildlife، یک سازمان تحقیقاتی تخصصی، در مطالعات علمی همکاری می‌کند. در سال ۲۰۲۲، این شرکا مطالعه‌ای در مورد ارتباط حیات وحش در کوه‌های جنوبی سانتا کروز منتشر کردند. این مطالعه نقطه عطفی در درک چگونگی تعامل حیات وحش با جاده‌هایی بود که بین کوه‌های جنوبی سانتا کروز و رشته کوه‌های مجاور در شرق و جنوب قرار دارند.

علاوه بر وظیفه دشوارتر تجزیه و تحلیل داده‌های مربوط به تلفات جاده‌ای، محققان فیلم‌هایی از بیش از ۴۰ سایت نظارت دوربین جمع‌آوری کردند. دوربین‌های فعال‌شونده با حرکت در زیرگذرهای موجود بزرگراه‌ها قرار داده شدند تا مشخص شود که حیات وحش چند بار از این زیرساخت برای عبور ایمن از زیر جاده‌ها استفاده می‌کند. در میان تمام داده‌ها، دو شخصیت حیوانی توجه را به خود جلب کردند: فیلمی که نشان می‌داد یک گورکن و یک کایوت در ورودی یک زیرگذر بزرگراه با هم بازی می‌کنند، در رسانه‌های اجتماعی به سرعت پخش شد. این لحظه شگفت‌انگیز، چهره‌ای بازیگوش به تحقیق بخشید - اما ارزش واقعی این مطالعه برای برنامه‌ریزان در برجسته کردن مکان‌هایی بود که برای ایمن‌تر کردن بزرگراه‌ها برای حیات وحش و مردم، بهسازی‌هایی لازم است.

ماریان ورنون، رئیس برنامه پیوند حیات وحش POST ، می‌گوید: «این مطالعه نمونه‌ای از تحقیقات کاربردی است. یافته‌ها در حال حاضر برای اطلاع‌رسانی در مورد پروژه‌های عبور از مرز استفاده می‌شوند.»

دانشگاه کالیفرنیا (Caltrans) کار طراحی یکی از این پروژه‌ها را در نقطه‌ای از بزرگراه ۱۰۱ در شهرستان سن بنیتو آغاز کرده است که این مطالعه آن را به عنوان منطقه‌ای خطرناک برای حیات وحش شناسایی کرده است. علاوه بر POST و Pathways for Wildlife، شرکایی شامل محققانی از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، هفت سازمان متولی زمین، مقامات ایالتی و فدرال شیلات و حیات وحش، گروه قبیله‌ای آما موتسوان (Amah Mutsun) و گروه‌های غیرانتفاعی کشاورزی و محیط زیست فدرال، محلی و ایالتی در این پروژه مشارکت دارند.

برایان لارگای، از سازمان زمین شهرستان سانتا کروز (LTSCC) ، می‌گوید: «تعداد زیادی از مردم، همه با هم پارو می‌زنند تا این کار را انجام دهند. واقعاً جالب است.»

گذرگاه ها

بالا، زیر، اطراف، و از طریق

در جاهای دیگر، توصیه های تحقیقاتی قبلاً از مرحله طراحی گذشته و به قلمرو بتن، به شکل گذرگاه هایی که به حیات وحش کمک می کند تا در جاده های شلوغ مذاکره کند، رفته است.

در بزرگراه ۱۷، یک پیچ تنگ که به نام پیچ لورل شناخته می‌شود، محل یکی از این گذرگاه‌ها است. پروژه سانتا کروز پوما ، حاصل همکاری بین دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و اداره ماهی و حیات وحش کالیفرنیا، برای اولین بار بیش از یک دهه پیش پیچ لورل را به عنوان یک نقطه عبور حیاتی شناسایی کرد. محققان - از جمله Pathways for Wildlife - دریافتند که ۵۰ درصد از تصادفات ثبت شده بین حیات وحش و وسایل نقلیه در بزرگراه ۱۷ در همین مکان رخ داده است.

لارگای از LTSCC می‌گوید: «به طور فزاینده‌ای مشخص شد که تسهیل حرکت حیوانات در بزرگراه 17 در منحنی لورل، اقدام مهمی برای اطمینان از اینکه شیرهای کوهستانی در کوه‌های سانتا کروز حداقل می‌توانند از آن بزرگراه عبور کنند، خواهد بود.»

با استقبال Caltrans از ایده گذرگاه زیرزمینی، زمین تراست شروع به خرید قطعات در دو طرف بزرگراه کرد، که اجازه ساخت یک تونل در زیر جاده شلوغ را داد.

لارگی می‌گوید: «حدود هشت ماه طول کشید تا اولین شیر کوهی خود را [در گذرگاه] ببریم. آهوها بعد از شاید دو ماه شروع کردند و سپس در یک نقطه ما یک آهو مادر و دو بچه آهوی او را زیر گذرگاه حیات وحش در سایه نشستیم.

موفقیت عبور از زیرگذر در لورل کرف به رونق پروژه های مشابه در نزدیکی کمک کرده است، از جمله یک گذرگاه اضافی در بزرگراه 17 و دیگری در جاده پل آلما.

تشویق حیات وحش به استفاده از این گذرگاه ها نیاز به یک طراحی متفکرانه دارد که شرایط منحصر به فرد هر سایت پروژه را در نظر بگیرد. بخشی از خطر برای حیات وحش در Laurel Curve شکستن حصارها است که در غیر این صورت به دور نگه داشتن حیوانات از بزرگراه کمک می کند. برای محافظت از این شکاف، که رانندگان برای دسترسی به خیابان‌های سطحی از آن استفاده می‌کنند، کالترانس تشک‌های کمی برق‌دار را در پیاده‌رو تعبیه کرد. اینها به هدایت حیات وحش از جاده و به سمت تونل کمک می کنند.

علاوه بر جلوگیری از حیوانات از مکان های خطرناک، برنامه ریزان می توانند سعی کنند آنها را به مکان های امن جذب کنند. ماریان ورنون از POST توضیح می‌دهد که گذرگاه‌هایی با دهانه‌های عریض و دید واضح به سمت مقابل، جذاب‌تر از پل‌های کوچک با نقاط ورودی محدود هستند.

عایق‌های صوتی و موانعی که نور را از ترافیک مسدود می‌کنند می‌توانند به گذرگاه‌ها برای گونه‌های محتاط مانند گوزن احساس امنیت بیشتری کنند، در حالی که جایگزینی سطوح سنگفرش شده با سطوح طبیعی باعث تشویق موجودات کوچک‌تر مانند سمندر، نیوت و قورباغه می‌شود.

حفاظت از زمین

حفظ غیر قابل تعویض

حتی یک گذرگاه با موقعیت خوب و طراحی شده ارزش محدودی برای حیات وحش بدون زیستگاه حفاظت شده در هر دو طرف دارد. به دست آوردن زمین در منطقه خلیج یک کار گران و پیچیده است - کاری که POST، که ماموریت اصلی آن "حفاظت از فضای باز به نفع همه" است، اغلب نقش کلیدی ایفا می کند.

در دره کایوت ، در حاشیه جنوبی سن خوزه، بازی طولانی تصاحب زمین، پیروزی‌های بزرگی را برای حیات وحش به ارمغان آورده است. این دره که در باریک‌ترین نقطه شکاف بین رشته‌کوه‌های سانتا کروز و دیابلو واقع شده است، پیوندی حیاتی بین بیش از یک میلیون هکتار زیستگاه حیات وحش ایجاد می‌کند. همچنین یکی از معدود کف دره‌های توسعه نیافته باقی مانده در دره بزرگ سانتا کلارا است.

اما «توسعه نیافته» لزوماً به معنای «در دسترس» نیست. ایرینا کوگان، مدیر حفاظت از چشم‌انداز POST، توضیح می‌دهد که برخی از قطعاتی که به عنوان اولویت‌های اصلی حفاظت شناسایی شده‌اند، توسط مالکانی نگهداری می‌شوند که قصد داشتند قطعات خود را برای استفاده در صنعت یا به عنوان پردیس فناوری بفروشند.

کوگان می گوید: «توسعه فشرده ای برای این منطقه پیش بینی شده بود، و مردم بر اساس [این] پتانسیل گمانه زنی می کردند.» برخی از صاحبان زمین برای چندین دهه، زمین ها را نگه داشته اند و رشد پایدار در ارزش املاک را متصور بودند.

اما زمان تغییر کرد. کوگان توضیح می‌دهد: «شهر سن خوزه در حال برنامه‌ریزی بلندمدت بود و به بی‌طرفی آب و هوا و کربن فکر می‌کرد. او به اهمیت حفاظت از دره کایوت به عنوان فضای باز و زمین کشاورزی پی برد.

با تغییر شرایط بازار، POST و سایر سازمان‌ها بودجه جمع‌آوری کردند و از فرصت‌ها برای خرید و سرهم‌بندی قطعات زمین در دره کایوت استفاده کردند. اکنون، POST به همراه شرکایی مانند سازمان فضای باز دره سانتا کلارا و آژانس زیستگاه دره سانتا کلارا ، حدود ۱۵۰۰ هکتار در کف دره و ۴۵۰۰ هکتار دیگر در دامنه تپه‌های فراتر از آن را محافظت کرده است.

کوگان می‌گوید: «در این مورد خاص، POST نقش مهمی در خرید ملک داشت. ایده این است که زمین های توسعه نیافته ای را ایمن کنیم که می تواند برای زیستگاه حیات وحش بازسازی شود و از اتصال پشتیبانی کند.

احیای زیستگاه

بازگرداندن مناظر به زندگی

در بسیاری از موارد، زمینی که POST به دست می آورد، قبل از اینکه بتواند به پتانسیل کامل خود به عنوان زیستگاه حیات وحش دست یابد، نیاز به کار دارد.

یکی از این «رفع مشکل»ها: کالرو لیک‌ویو ، ملکی در دره آلمادن در جنوب سن خوزه که POST در سال ۲۰۱۹ آن را خریداری کرد. کالرو لیک‌ویو در مسیر حرکت حیوانات به داخل و خارج از دره کایوت قرار دارد و مستقیماً بین زمین‌های حفاظت‌شده پارک‌های شهرستان کالرو و سانتا ترزا واقع شده است. اگرچه این مکان ایده‌آلی برای حمایت از حیات وحش است، اما این قطعه زمین مشکلاتی داشت.

در این ملک چندین ساختار وجود داشت که برای کدنویسی ساخته نشده بودند. بخش اعظمی از زمین پوشیده از رشد بیش از حد ضخیم علف های هرز مهاجم مانند خردل سیاه، خار مریم بنفش و علف بدبو بود.

برای بهبود این مکان برای حیات وحش و آماده‌سازی آن برای انتقال به پارک‌های شهرستان سانتا کلارا ، POST یک تلاش چند ساله برای احیای چشم‌انداز انجام داد. کارگران ۱۱ سازه مخروبه را حذف کردند، بخش‌هایی از جاده قدیمی را از رده خارج کردند و بیش از دو میلیون پوند خاک آلوده را جابجا کردند. آنها همچنین ۱۰۰۰۰ فوت از حصار مرزی را ارتقا دادند و سیم‌های خاردار قدیمی را با طرح‌های سازگار با حیات وحش جایگزین کردند که به حیواناتی مانند کایوت‌ها، گورکن‌ها و گربه‌های دم‌کوتاه اجازه می‌دهد بدون آسیب از آن عبور کنند.

کارهای مشابهی برای احیای زیستگاه در املاک مختلف در نزدیکی دره کایوت در حال انجام است، جایی که سازمان فضای باز دره سانتا کلارا در حال هدایت یک فرآیند برنامه‌ریزی برای شکل‌دهی به آینده دره است. تاکنون، این تلاش‌ها شامل پاکسازی زباله‌ها، حذف گیاهان مهاجم و کاشت گونه‌های بومی در امتداد نهر فیشر بوده است - پله‌هایی که به حیات وحش کمک می‌کنند تا راحت‌تر در سراسر چشم‌انداز حرکت کنند.

تیلور جانگ، مدیر ارشد پروژه POST، می گوید که کار بازسازی موثر باید نیازهای مختلف زیستگاه گونه ها را در نظر بگیرد. او می‌گوید: «بعضی‌ها پوشش را ترجیح می‌دهند - بوته‌ها یا سایر پوشش‌های گیاهی که این نوع گذر را فراهم می‌کنند - و برخی دیگر شرایط بازتری را ترجیح می‌دهند. برای مثال، گورکن‌ها، علفزارهایی را دوست دارند که در آن می‌توانند گورها را حفر کنند و مانند سنجاب‌ها و گوفرها به دنبال طعمه بگردند.

اگر می‌دانید که نقاط خاصی وجود دارد که حیوانات در حال عبور هستند، می‌توانید بازسازی زیستگاه یا دیگر انواع اقدامات را در اطراف آن مکان‌های خاص هدف قرار دهید.»

برای حیات وحش خوب است، برای مردم خوب است

در توضیح تاکید POST بر پیوندهای چشم انداز، ایرینا کوگان اشاره می کند که "زیستگاه حیات وحش" به نوعی نام اشتباه است: استراتژی هایی که به نفع گونه های در معرض تهدید هستند - مانند حفظ فضای باز و بازسازی اکوسیستم های بومی - برای مردم نیز مفید است.

کوگان می گوید: «تنوع زیستی بخش مهمی از انعطاف پذیری آب و هوا است. «مناطقی که در آن تنوع حیات وحش، تنوع گیاهان وجود دارد - این مکان‌ها بهترین مکان‌هایی هستند که می‌توانند با اختلالاتی که تغییرات آب‌وهوایی سر راه ما قرار می‌دهد، مقابله کنند. آینده ای مقاوم تر در برابر آب و هوا قطعا برای انسان ها و همچنین حیات وحش بهتر است.»

همکار او ماریان ورنون نیز موافق است. مجموعه وسیعی از مزایایی که با حفاظت از اتصال زیستگاه حاصل می شود، بخشی از دلیل این است که بسیاری از سازمان های مختلف - دولتی و خصوصی - این کار را در اولویت قرار می دهند.

"این واقعاً زمان هیجان انگیزی است." او می گوید. شرکا در سراسر منطقه گرد هم می آیند، منابع را جمع می کنند، از یکدیگر یاد می گیرند، و بر نقاط قوت یکدیگر تکیه می کنند، همه به امید تسریع این کار و تأثیرگذاری بیشتر. حیات وحش مرزهای دارایی یا خطوط شهرستان را به رسمیت نمی شناسد، بنابراین سازمان ها نیاز به همکاری دارند - و ما هم هستیم. ما در حال کار به سمت چشم انداز شبکه ای از فضاهای باز هستیم که در آن مردم و حیات وحش می توانند واقعاً رشد کنند."

ایمی مایر خبرنگار، تهیه‌کننده، نویسنده و ویراستار است. او برای بوستون گلوب، نیویورک تایمز، ریل سیمپل، بایوساینس، ولزلی و نیوزویک مطلب نوشته است. از جمله پادکست‌های او می‌توان به Bay Curious، Caucus Land و مجله California Report اشاره کرد. او ویراستار California Newsroom و رادیو عمومی سنت لوئیس، خبرنگار رادیو عمومی آیووا/Harvest Public Media و همکار KQED، WFCR و KUAC بوده است. AmyMayerWrites.com