در سال ۲۰۲۲، یک جفت سگ آبی در پالو آلتو بیلندز ظاهر شدند که اولین مشاهده آنها پس از بیش از ۱۶۰ سال بود! سپس، سال گذشته یک توله سگ نیز مشاهده شد. آنها همچنین در نهر لوس گاتوس و رودخانه گوادالوپه نیز ظاهر شده‌اند . این خبر هیجان‌انگیزی برای طرفداران محیط زیست و عموم مردم است.

مهندسان اکوسیستم

سگ‌های آبی بزرگترین جوندگان آمریکای شمالی هستند و از نظر اندازه، تنها پس از کاپیبارای آمریکای جنوبی، دومین گونه بزرگ به شمار می‌روند. آنها فقط در یک اکوسیستم زندگی نمی‌کنند، بلکه به طور فعال آن را تغییر می‌دهند که تأثیرات مثبت زیادی بر سایر حیوانات و خود زمین دارد. آنها حتی به پاس تمام کارهایی که انجام می‌دهند، " مهندسان اکوسیستم " نامیده شده‌اند . در واقع، مدیران زمین و بوم‌شناسان احیاکننده، به طور فزاینده‌ای سگ‌های آبی را به عنوان شرکای مؤثر خود می‌بینند - و از همه بهتر، آنها به صورت رایگان کار می‌کنند!

وقتی این سازندگان پشمالو به آنجا نقل مکان می‌کنند، از درختان بید - که غذای مورد علاقه‌شان نیز هست - برای ساخت سدهای ضد آب استفاده می‌کنند. این باعث تشکیل برکه‌هایی می‌شود که به نوبه خود محیطی عالی برای رشد درختان بید بیشتر ایجاد می‌کنند. این برکه‌ها نه تنها از سگ‌های آبی در برابر شکارچیانی که شنا نمی‌کنند محافظت می‌کنند، بلکه سرعت آب را کاهش می‌دهند و به آن زمان بیشتری برای جذب شدن در زمین می‌دهند، سطح آب‌های زیرزمینی را بالا می‌برند و همچنین از آتش‌سوزی جلوگیری می‌کنند. این امر زیستگاهی برای حیواناتی از جمله ماهی سالمون در معرض خطر انقراض و پرندگان مهاجری که در مسیر پرواز اقیانوس آرام سفر می‌کنند، ایجاد می‌کند.

سگ‌های آبی تنها با خودشان بودن، نهرها را به دشت‌های سیلابی متصل می‌کنند، تالاب‌های جدید ایجاد می‌کنند و با نگه داشتن رسوبات در نهرها، کیفیت آب را بهبود می‌بخشند. به همین دلیل، آنها به عنوان گونه‌ای کلیدی و حیاتی برای زیستگاه‌هایشان در نظر گرفته می‌شوند.

بیور 4-1-1

سگ‌های آبی در هنگام طلوع و غروب آفتاب فعال‌تر هستند، به این معنی که بیشتر در سپیده دم و غروب آفتاب فعال هستند. سگ‌های بالغ با طول سه تا چهار فوت، معمولاً بین ۳۵ تا ۶۵ پوند وزن دارند. آن‌ها می‌توانند شش مایل در ساعت شنا کنند و به مدت پانزده دقیقه در زیر آب بمانند. بدن‌های کوتاه و تنومند آن‌ها دارای خز ضد آب است و دم‌های صاف معروف آن‌ها هنگام شنا به عنوان سکان استفاده می‌شود، به آن‌ها کمک می‌کند تا هنگام کار در خشکی تعادل خود را حفظ کنند و برای اعلام خطر به آب زده می‌شوند. پنجه‌های جلویی آن‌ها به آن‌ها اجازه می‌دهد تا در خشکی شنا کنند و راه بروند و همچنین چوب بگیرند و حفر کنند - تمام استعدادهایی که برای ساخت سدها و خانه‌های کلبه‌ای خود نیاز دارند، ساخته شده از چوب، نی، شاخه‌های کوچک و نهال که با گل به هم چسبیده‌اند. کلبه‌ها دارای یک ورودی زیر آب برای محافظت در برابر شکارچیان از جمله عقاب‌ها، گرگ‌ها و سایر پستانداران بزرگ هستند.

چوب بران طبیعت

دو دندان جلویی بلند و خود تیز آنها با یک پوشش محافظ نارنجی پوشانده شده است که به آنها اجازه می‌دهد درختان را بجوند. البته، بریدن درختان و ایجاد حوضچه گاهی اوقات باعث می‌شود که سگ‌های آبی همسایگان سختی باشند و قبلاً راه حل، کشتن آنها بود. با این حال، در کالیفرنیا اکنون به دام انداختن هر حیوان خزدار غیرقانونی است . اگر زمین در حال تخریب است یا در معرض خطر تخریب قرار دارد، وزارت ماهی و حیات وحش گزینه‌های غیرکشنده‌ای از جمله رنگ‌آمیزی پایین درختان با رنگ مخلوط با شن؛ "فریب‌دهنده‌های سگ‌های آبی" که سطح آب پشت سدهای خود را کنترل می‌کنند؛ یا در شرایط شدید، جابجایی را تشویق می‌کند.

یک خانواده بیش از حد با هم شنا می کنند
این بیش از حد بالغ با کیت های خود از نزدیک شنا می کند و رفتار خانواده محور از خود نشان می دهد.

خانواده بیش از حد

یکی از دوست‌داشتنی‌ترین ویژگی‌های سگ‌های آبی، پیوند خانوادگی قوی آنهاست. آنها تا آخر عمر جفت‌گیری می‌کنند و یک گروه خانوادگی از حدود هشت نفر تشکیل می‌شود: یک جفت مولد، یک یا چند عضو از توله‌های سال قبل (یکساله‌ها)، توله‌های فعلی (نوزادان) و اغلب برخی از فرزندان دو ساله. آنها حتی رفتار " توده سگ" را با سوار شدن یک یا چند توله بر پشت یکی از اعضای مسن‌تر خانواده نشان می‌دهند، که می‌تواند طوری به نظر برسد که توله‌ها در حال موج‌سواری هستند.

کاهش جمعیت

از نظر تاریخی، تا ۴۰۰ میلیون سگ آبی در سراسر آمریکای شمالی زندگی می‌کردند و نقش برجسته‌ای در فرهنگ بومیان آمریکا داشتند . در اواخر دهه ۱۷۰۰، پس از نابودی سگ‌های آبی در اروپا، شکارچیان به دنبال حیواناتی برای استفاده در کلاه و پالتوهای سگ آبی در آمریکا بودند (برای یک کلاه ۱ تا ۵ پوست و برای یک پالتوی بلند ۱۰ تا ۱۳ پوست لازم بود ). تخمین زده می‌شود که تا سال ۱۹۱۲ کمتر از هزار سگ آبی در کل کالیفرنیا وجود داشت. پس از بازگشت شگفت‌انگیز، تعداد آنها در حال حاضر حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون در سراسر کشور است.

شروعی جدید در زیستگاه های بومی

زمان برد، اما سرانجام مردم ارزش این موجودات سخت‌کوش را تشخیص دادند و شروع به بازگرداندن آنها به زیستگاه‌های بومی خود کردند. در دهه ۱۹۴۰ حتی آزمایشی با چتر نجات دادن سگ‌های آبی به محیط‌های دورافتاده انجام شد!

در سال ۱۹۸۰، در یک پروژه مشابه غیرهوایی، اداره شیلات و شکار کالیفرنیا، سگ‌های آبی را به مخزن لکسینگتون و قسمت بالایی نهر لوس گاتوس منتقل کرد. آن‌ها در محیط جدید خود رشد کردند و برخی از آن‌ها به رودخانه گوادالوپه در سن خوزه و نهر ماتادرو در پالو آلتو مهاجرت کردند، جایی که وقتی در سال ۲۰۲۲ ظاهر شدند، تماشاگران را شگفت‌زده کردند.

از آنجایی که دانشمندان متوجه مزایای بی‌شمار این حیوانات شایان ستایش برای اکوسیستم می‌شوند، کل خانواده‌ها به زیستگاه‌های مناسب منتقل می‌شوند و بیش‌سوارها بقیه کار را انجام می‌دهند. آنها نه تنها به بازسازی دشت های سیلابی و تالاب ها کمک می کنند، بلکه جوانان آنها در امتداد آبراه ها مهاجرت می کنند تا خانه های خود را ایجاد کنند، دسترسی خود را افزایش می دهند و کوهنوردانی را که به اندازه کافی خوش شانس هستند که یکی را پیدا کنند، خوشحال می کنند.

جوندگان ارزش دانستن

واضح است که Beavers تاریخچه جذاب و پیچیده‌ای دارند و ما مشتاقانه منتظر هستیم تا داستان بازگشت آنها را ببینیم. بازگشت آنها به منطقه خلیج نشان می دهد که آنها چقدر انعطاف پذیر هستند. علاوه بر این، آنها نقش مهمی در اکوسیستم ما دارند، زیستگاه های محلی را غنی می کنند، از ما در برابر آتش سوزی و سیل محافظت می کنند و تنوع زیستی را تقویت می کنند. آیا کسی می خواهد یک کلوپ طرفداران بیش از حد راه اندازی کند؟

جایزه: حقایق سرگرم کننده بیشتر!

  • پای عقبی بیش از حد دارای یک "انگشت پیشانی" با یک ناخن دوتایی است که از آن برای جلوگیری از مات شدن خز خود استفاده می کنند.
  • دم آنها به اندازه کافی چربی ذخیره می کند که در صورت لزوم می توانند در طول زمستان با آن زنده بمانند.
  • بزرگترین بیش از حد ثبت شده 110 پوند وزن داشت!
  • آنها روغنی تولید می کنند که پوست آنها را ضد آب می کند، قلمرو را مشخص می کند و نوعی ارتباط است.
  • در حین شنا، چین‌های پوست گوش و سوراخ‌های بینی آن‌ها را می‌بندد و غشایی از چشم‌هایشان محافظت می‌کند.
  • La بزرگترین سد شناخته شده بیش از حد نیم مایل طول دارد و دریاچه ای به مساحت 17 هکتار ایجاد کرده است!

 

درباره پست

Peninsula Open Space Trust (POST) از فضای باز در شبه جزیره و خلیج جنوبی به نفع همه محافظت می کند. از زمان تأسیس خود در سال 1977، POST مسئول پس انداز بیش از این بوده است 97,000 هکتار به عنوان زمین حفاظت شده دائمی در شهرستان های سن ماتئو، سانتا کلارا و سانتا کروز. بیشتر بدانید

حرکت به بالا