مشتاقانه منتظر یک گشت و گذار در یک پارک ملی در بهار یا تابستان امسال هستم؟ آیا می‌دانید سربازان بوفالوی مورد تحسین در سال‌های اولیه این گنجینه‌های ملی چه نقشی داشتند؟ سیستم پارک، صد و پنجاهمین سالگرد تولد خود را در سال ۲۰۲۲ جشن گرفت، اما بسیاری از مردم ممکن است از یکی از اولین چهره‌های عمومی پارک ملی سکویا و کینگز کنیون کالیفرنیا بی‌اطلاع باشند . در سال ۱۹۰۳، سرهنگ چارلز یانگ (۱۸۶۴-۱۹۲۲)، سومین فارغ‌التحصیل آفریقایی-آمریکایی وست پوینت، اولین سرپرست پارک ملی سیاه‌پوستان شد. به افتخار ماه تاریخ سیاه‌پوستان، POST مایل است بینشی در مورد این رهبر مهم ارائه دهد. او راه را برای افراد رنگین‌پوستی که اغلب در داستان‌های حفاظت از محیط زیست کشورمان نادیده گرفته شده‌اند، هموار کرد.

یک رهبر فراموش نشدنی

چارلز یانگ در سال 1919 / کتابخانه کنگره

فصلی که یانگ در پارک‌های ملی سکویا و جنرال گرنت (که اکنون سکویا و کینگز کنیون نام دارند ) گذراند، واقعاً مهارت‌های رهبری او را به نمایش گذاشت. او با مالکان محلی زمین آشنا شد و در مورد معاملات زمین با آنها مذاکره کرد. او از سرپرستان قبلی خود پیشی گرفت و در یک فصل، جاده‌هایی بیشتر از مجموع سه فصل قبلی ساخت. سربازانش به او احترام می‌گذاشتند و او علاوه بر مردم محلی، احترام خدمه جاده‌ای تمام سفیدپوستی را که به او گزارش می‌دادند، به دست آورد.

ویلیام سی. توئید، طبیعت‌شناس ارشد سابق سکویا و کینگز کنیون، میراث یانگ در پارک ملی را در کتاب «کاپیتان ارتش سیاه در سال‌های اولیه پارک ملی سکویا» توصیف کرد.

اگرچه سرهنگ چارلز یانگ تنها یک فصل به عنوان سرپرست سرپرست پارک ملی سکویا خدمت کرد، اما فراموش نشده است. انرژی و منزلتی که او برای ماموریت پارک ملی خود به ارمغان آورد، اثری قوی بر جای گذاشت. جاده‌های او که در زمان‌های بعد بسیار بهبود یافته بودند، هنوز هم امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرند، و به میلیون‌ها بازدیدکننده پارک خدمات می‌دهند... و نمونه‌ای که او ایجاد کرد - یک مرد سیاهپوست مصمم که بر تعصبات جامعه غلبه می‌کند - الهام‌بخش هر کسی است که با چالش‌های زندگی روبرو می‌شود. .

سفر یانگ به آن پست تاریخی طولانی بود. او به‌عنوان یک سیاه‌پوست در ارتش با محدودیت‌های دشواری مواجه شد که تنها چند دهه از جنگ داخلی دور شده بود.

سنین جوانی و تحصیل

والدین برده شده یانگ زمانی که او نوزاد بود به اوهایو گریختند. پدرش، گابریل، در ارتش اتحادیه نام نویسی کرد و بعداً تجارتی داشت که به پسرش اجازه داد تا یک سوارکار ماهر شود. مادرش، آرمینتا، به او کمک کرد تا عشق به یادگیری را پرورش دهد، که در تمام زندگی او به خوبی خدمت کرد.

در وست پوینت، یانگ به مدت یک سال با تنها دانشجوی سیاه‌پوست دیگر، جان الکساندر ، هم‌اتاقی بود . او یانگ را در زنده ماندن در وست پوینت و بعدها در چالش‌های افسر سیاه‌پوست بودن در ارتش پس از جنگ داخلی راهنمایی کرد.

یانگ بعدها در زندگی اش اشاره ای به تجربه تلاش خود در آنجا کرد. او گفت که بدترین آرزوی او برای یک دشمن این است که از او یک مرد سیاه پوست بسازد و او را به وست پوینت بفرستد.

اوایل کار نظامی

چارلز یانگ در سال 1903

کنگره در سال ۱۸۶۶ شش هنگ ارتش کاملاً سیاه‌پوست را برای کمک به بازسازی کشور و ارائه پشتیبانی در طول «جنگ‌های سرخپوستان» ایجاد کرد، جنگی که نتیجه سلب زمین و شیوه زندگی بومیان آمریکا توسط دولت ایالات متحده بود. ریشه نام سربازان بوفالو برای نیروهای سیاه‌پوست به بومیان آمریکا نسبت داده شده است. افسانه‌ها می‌گویند که سرخپوستان دشت‌ها به دلیل شباهت ظاهری بین موهای سربازان و موهای فرفری بوفالو، به نیروهای سیاه‌پوست، سربازان بوفالو می‌گفتند. اگرچه منبع این افسانه و هدف اصلی از این نام‌گذاری نامشخص است، اما نیروها در نهایت آن را پذیرفتند، از جمله یک بوفالو بر روی نشان رسمی نظامی خود.

یانگ پس از فارغ‌التحصیلی از وست پوینت در سال ۱۸۸۹، به نهمین سواره نظام در فورت رابینسون، نبراسکا پیوست، جایی که دوباره یکی از تنها دو افسر سیاه‌پوست بود. زندگینامه‌نویس او، برایان جی. شلوم ، شرایط منزوی‌کننده‌ای را که افسران سیاه‌پوست با آن مواجه بودند، توصیف می‌کند. آنها، مانند همه افسران، از معاشرت با سربازان خود منع شده بودند و مورد استقبال بسیاری از افسران سفیدپوست قرار نمی‌گرفتند، معمولاً تنها غذا می‌خوردند و در خلوت خود بودند و قبل از کناره‌گیری، مدت کوتاهی در مراسم اجتماعی ظاهر می‌شدند.

معلم و دوست

وقتی الکساندر به طور غیرمنتظره‌ای درگذشت، یانگ سمت او را در دانشگاه ویلبرفورس، اولین دانشگاه متعلق به و اداره‌شده توسط آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ایالات متحده، به عهده گرفت. یانگ برنامه درسی و آموزش را ایجاد کرد و از سال ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۸ بخش علوم نظامی را اداره کرد. او نه تنها بسیار موفق بود، بلکه این امر به او اجازه داد تا با چهره‌های برجسته سیاه‌پوست از جمله پل لارنس دانبار ، دبلیو.ای.بی. دوبوا و بوکر تی . واشنگتن ملاقات و دوست شود.

پس از مدتی رهبری گردان نهم اوهایو، یانگ دوباره به سواره نظام نهم عازم فیلیپین شد، جایی که فیلیپینی ها در برابر کنترل ایالات متحده مقاومت می کردند. یانگ به کاپیتان ارتقا یافت - اولین افسر خط سیاه پوست که به این درجه رسید - و او و افرادش با تمایز خدمت کردند.

اولین رئیس پارک ملی سیاه

در سال ۱۹۰۳، کاپیتان یانگ به عنوان اولین سرپرست موقت پارک ملی سکویا و ژنرال گرانت منصوب شد .

ارتش مسئول حفاظت از پارک ها بود. خدمات پارک تا سال 1916 ایجاد نشد. وظایف یانگ تکمیل یک جاده واگن به داخل پارک برای گردشگران و از بین بردن شکار غیرقانونی و چرای غیرقانونی بود. او و افرادش کارهای بسیار بیشتری انجام دادند.

خدمه جاده پارک ملی سکویا با چارلز یانگ در میانه، 1903 - خدمات پارک ملی

در آن زمان، پارک ها در ماه های زمستان محافظت نمی شدند. یانگ زودتر از سرپرستان قبلی اجازه شروع کار را دریافت کرد. او بلافاصله نیروها را به تمام نقاط دسترسی پارک فرستاد تا ضمن بهبود مسیرهای پیاده‌روی در ضلع شرقی پارک‌ها، از هجوم شکار غیرقانونی و چرای غیرقانونی جلوگیری کنند.

حذف چرای غیر قانونی و شکار غیرقانونی

اکنون می‌دانیم که چرای دام می‌تواند برای چشم‌انداز مفید باشد، گونه‌های مهاجم را کاهش دهد و مقاومت در برابر آتش‌سوزی‌های جنگلی را افزایش دهد. در این شرایط، این موضوع بیشتر یک موضوع مورد علاقه گردشگران بود. گردشگران نه تنها برای دیدن درختان باشکوه سکویا، بلکه برای دیدن حیات وحش نیز به پارک می‌آمدند. اگر مراتع بیش از حد توسط گوسفندان چرا می‌شد، چیزی برای خوردن گوزن‌ها و سایر حیوانات وحشی وجود نداشت. به همین ترتیب، غذایی برای اسب‌هایی که گردشگران سوار بر آنها وارد پارک می‌شدند، وجود نداشت.

مردان نهم نیز با شکارچیان غیرقانونی مبارزه کردند. هنگامی که مردم محلی ناراضی شکایت کردند که سربازان نیز حیوانات را شکار می کنند، کاپیتان یانگ راه حلی ساده و در عین حال شیک داشت. او از سربازانش خواست که تفنگ های بلند خود را قفل کنند و فقط برای تمرین هدف یا کار در خارج از پارک از آنها استفاده کنند. سربازان با استفاده از تپانچه های خود به گشت زنی می پرداختند و تپانچه های آن روز به اندازه کافی قدرتمند نبودند که برای شکار از آن استفاده کنند، بنابراین به بحث پایان داد.

 ساخت جاده های جدید

سپس، یانگ شش مایل جاده به داخل پارک ساخته شده در سه تابستان قبلی را ارزیابی کرد. ماموریت او این بود که پنج مایل اضافی را در یک تابستان طی کند. برای انجام این کار، یانگ بر خدمه ای متشکل از XNUMX شهروند سفیدپوست که سنگ را منفجر می کردند و جاده را می ساختند، نظارت کرد.

در ماه اوت، خدمه غیرنظامی یانگ مسیر پارک را به پایان رسانده بودند. برای جشن، یانگ و نمایندگان سربازان و کارکنانش سوار بر واگنی که توسط چهار اسب کشیده شده بود، وارد پارک شدند.

مذاکره برای معاملات زمین

یانگ آنقدر با مردم محلی کنار آمد که کارهایی فراتر و فراتر از وظایف محول شده خود انجام داد. در محدوده پارک هجده قطعه زمین خصوصی وجود داشت که مجموعاً بیش از 3,800 هکتار بود. یانگ با افرادی که در این بسته ها زندگی می کنند آشنا شد، شروع به صحبت با مردم محلی در مورد فروش زمین هایشان برای تبدیل شدن به بخشی از پارک کرد.

یانگ به‌عنوان یک مرد سیاه‌پوست در منطقه‌ای که عمدتاً توسط شهروندان سفیدپوست پر جمعیت بود، احتمالاً مجبور بود با نگرش‌های نژادپرستانه مقابله کند. برای او وصیت است که تا پایان فصل تابستان، همه مالکان خصوصی را متقاعد کرده بود که ملک خود را به قیمت مناسب بفروشند. متأسفانه دولت در بهره برداری از کار یانگ کند بود. آنها تا یک دهه بعد زمین را نخریدند، زمانی که قیمت آن بسیار بیشتر از قیمت هایی بود که یانگ با آنها مذاکره کرد.

تکریم جوان

درخت کلنل یانگ در پارک ملی سکویا کینگز کانیون – NPS / تام انگبرگ

نزدیک به پایان فصل، شهروندان محلی می‌خواستند از او به خاطر کارش تجلیل کنند. آنها با یانگ تماس گرفتند و ایده نامگذاری یک درخت در بیشه به افتخار او را مطرح کردند. یانگ امتناع کرد و پاسخ داد که اگر هنوز می‌خواهند بیست سال دیگر با یک درخت از او تجلیل کنند، او این را بررسی خواهد کرد. او یک گزینه جایگزین پیشنهاد داد: نامگذاری یک درخت به نام بوکر تی. واشنگتن ، که آنها این کار را کردند. ۱۰۰ سال طول کشید تا بالاخره یک درخت در پارک به نام یانگ نامگذاری شود. درخت سرهنگ یانگ که در تابستان ۲۰۰۴ وقف شد، در پارک ملی سکویا قرار دارد.

به قول خودش

در مجموع، 11 مایل جاده جدید ساخته شد و بیش از 18 مایل مسیر در یک فصل تحت رهبری یانگ بهبود یافت. کاپیتان یانگ در گزارش نهایی خود با نشان دادن درک عمیق از اهمیت این پست نوشت:

در واقع، سفر از طریق این پارک و منطقه حفاظت شده جنگل سیرا به کشور کوه ویتنی، حتی کمتر متفکرترین انسان را نیز متقاعد خواهد کرد که باید این کوه ها را همانطور که هستند، با لباس های درختان، درختچه ها، صخره ها و انگورهایشان حفظ کرد. اهمیت آنها برای دره های زیر به عنوان مخازن ذخیره آب برای مصارف کشاورزی و خانگی. ضرورت حفظ جنگل در این امر نهفته است.

زندگی پس از سکویا

پس از سکویا، یانگ اولین وابسته نظامی سیاه‌پوست شد و در هائیتی و جمهوری دومینیکن و بعداً در لیبریا خدمت کرد. او بار دیگر به جنگ بازگشت و دوباره خود را در نبرد علیه پانچو ویلا ثابت کرد. یانگ به سرهنگی ارتقا یافت، اما با شروع جنگ جهانی اول، از نظر پزشکی بازنشسته شد. پس از سوار شدن بر اسب خود به مسافت ۵۰۰ مایل تا واشنگتن دی سی برای اثبات آمادگی جسمانی‌اش، کمی قبل از آتش‌بس دوباره به خدمت بازگشت. او به عنوان وابسته به لیبریا بازگشت و در ۸ ژانویه ۱۹۲۲ در نیجریه بر اثر عفونت کلیه درگذشت.

میراث جوان

بنای یادبود ملی سربازان چارلز جوان بوفالو – NPS / ویکتوریا استافنبرگ

سرهنگ یانگ در نیجریه به خاک سپرده شد، اما همسرش آدا با رهبران سیاهپوست همکاری کرد تا او را به واشنگتن دی سی بازگردانند. به دلیل تعصبات در آن زمان، اکثر سربازان بوفالو در امتداد حاشیه‌های آرلینگتون دفن شدند. با این حال، یانگ در جایی که به آن تعلق داشت، در قلب قبرستانی نه چندان دور از مقبره سرباز گمنام آرام گرفت.

سرهنگ چارلز یانگ نزدیک به 30 سال، برجسته‌ترین و عالی‌رتبه‌ترین آمریکایی آفریقایی‌تبار در ارتش بود. او در برابر تعصب ایستادگی کرد و خود را در هر فرصتی ثابت کرد. او به چندین زبان صحبت می‌کرد، دیپلمات بود، موسیقی می‌نواخت و آهنگسازی می‌کرد، علوم نظامی، زبان فرانسه و ریاضی تدریس می‌کرد و به یک نقشه‌کش ماهر تبدیل شد، همه این‌ها در جامعه‌ای بود که اغلب به توانایی‌های او شک داشت. یانگ با وجود سختی‌هایی که با آن مواجه بود، بسیار موفق بود و در نهایت تأثیر ماندگاری بر یکی از پارک‌های ملی ارزشمند ما گذاشت. به پاس قدردانی از دستاوردهای فراوان او، خانه یانگ در ویلبرفورس، اوهایو، در سال 2013 به یک بنای یادبود ملی تبدیل شد.

منابع

برای اطلاعات بیشتر در مورد چارلز یانگ و سربازان بوفالو:

درباره پست

Peninsula Open Space Trust (POST) از فضای باز در شبه جزیره و خلیج جنوبی به نفع همه محافظت می کند. از زمان تأسیس خود در سال 1977، POST مسئول پس انداز بیش از این بوده است 97,000 هکتار به عنوان زمین حفاظت شده دائمی در شهرستان های سن ماتئو، سانتا کلارا و سانتا کروز. بیشتر بدانید

حرکت به بالا