مسیر کاول-پوریسیما: نگاهی به گذشته

تاریخچه مسیر کاول-پوریسیما به هزاران سال پیش برمی‌گردد، از روستای رامایتوش اولون در اسسالیامه گرفته تا مزارع و تلاش‌های حفاظتی که ساحلی را که امروزه می‌شناسیم شکل داده‌اند. قبل از اینکه وارد این مسیر شوید، لحظه‌ای را به کاوش در داستان‌هایی که این چشم‌انداز را شکل داده‌اند، اختصاص دهید.

هر بار که از بزرگراه ۹۲ به سمت خلیج هالف مون عبور می‌کنم، به یاد می‌آورم که این خط ساحلی چقدر خاص است. البته زیبایی بی‌نظیر اقیانوس آرام هم در آن وجود دارد. اما بیش از ۴۵ مایل خط ساحلی بدون حتی یک چراغ راهنمایی بین خلیج هالف مون و سانتا کروز وجود دارد (و مسیرهای فوق‌العاده زیادی برای توقف و گشت و گذار). اینجا در POST، یکی از مسیرهای مورد علاقه قدیمی ما، مسیر کاول-پوریسیما است.

جولای امسال، پانزدهمین سالگرد بازگشایی این مسیر برای عموم است که بازدیدکنندگان را به گشت و گذار در ۳.۶ مایل از خط ساحلی صخره‌ای با چشم‌اندازهای وسیع اقیانوس، سواحل شنی و زمین‌های کشاورزی فعال دعوت می‌کند. اما این مناظر تنها بخشی از داستان هستند. چشم‌اندازهای امتداد مسیر، هزاران سال تاریخ را در خود جای داده‌اند، از روستای رامایتوش اولون در اسسالیام گرفته تا میراث دامداری منطقه و تلاش‌های حفاظتی که این مسیر عمومی را ممکن ساخته است.

درباره مسیر بخوانید

اگر مشتاق هستید که این مسیر را طی کنید، می‌توانید از طریق دکمه بالا اطلاعات مربوط به پیاده‌روی را پیدا کنید. اما قبل از رفتن، لحظه‌ای را به کاوش در داستان‌های تنیده شده در این چشم‌انداز اختصاص دهید و کشف کنید که چه چیزی مسیر کاول-پوریسیما را بسیار فراتر از یک پیاده‌روی ساحلی زیبا می‌کند.

Ssaliame: روستای Ramaytush Ohlone

تقریباً در اواسط مسیر، مسیر از نهر پوریسیما عبور می‌کند. درست در شمال نهر، روستای سالیامه، متعلق به قبیله کوچک کوتگن از قوم رامایتوش اولون قرار داشت . هزاران سال، این مکان خانه آنها بود. مردم کوتگن بر زمین‌ها و آب‌های حوزه آبخیز نهر پوریسیما و نهر تونیتاس نظارت داشتند و زندگی خود را در اطراف منابع فراوان ساحل و نهر بنا کرده بودند.

اگرچه امروزه هیچ اثری از اسالیامه باقی نمانده است، اما توصیفاتی از این روستا و مردم آن در خاطرات سفر اکتشافی پورتولا باقی مانده است.

یکی از نوادگان برجسته سالیامه، پدرو آلکانتارا بود که در سال ۱۷۸۶ در اینجا متولد شد. از آنجایی که استعمار اروپایی، جوامع بومی را به خطر انداخت، بخش زیادی از زبان رامایتوشی از بین رفت. آلکانتارا با ثبت تنها فهرست شناخته شده از کلمات زبان رامایتوشی، به حفظ بخشی از این میراث کمک کرد.

در اوایل دهه ۱۸۵۰، آلکانتارا با تأمل در مورد تغییرات ویرانگری که شاهد آن بود، گفت:

«مردم من زمانی مانند شن‌های ساحل در اطرافم بودند. من تنها چیزی هستم که از مردمم باقی مانده است - من تنها هستم.»

در حالی که آلکانتارا برای خساراتی که جامعه‌اش متحمل شده بود سوگواری می‌کرد، دودمان رامایتوش اولون زنده ماند. امروزه، نوادگان مردمان اصلی شبه جزیره سانفرانسیسکو همچنان ارتباطات فرهنگی خود را با سرزمین‌های اجدادی خود حفظ کرده‌اند.

اینجا مکانی قدرتمند برای تأمل در تاریخ عمیق این چشم‌انداز و نسل‌هایی است که از آن مراقبت کرده‌اند. با ایستادن در اینجا، به راحتی می‌توان فهمید که چرا سالامه رونق داشته است: آب شیرین در نزدیکی آن جریان داشت و منابع غنی ساحل اقیانوس آرام در آن سوی آن قرار داشت.

پوریسیما: ظهور و سقوط یک شهر ساحلی رو به رشد

اگر بخواهید از جایی که از مسیر Cowell-Purisima می‌گذرد، نهر Purisima را در بالادست دنبال کنید، در کمتر از یک مایل، شهر ارواح Purissima (دو "s") را خواهید یافت. شاید تعجب کنید اگر بشنوید که در یک مقطع زمانی، این شهر یکی از مرفه ترین جوامع در ساحل سن ماتئو بود.

پوریسیما که در سال ۱۸۶۸ توسط هنری دوبل ، یک مهاجر آلمانی که در دوران تب طلا از طریق تجارت و یک رستوران وافل موفق (به به!) در سانفرانسیسکو ثروتی به دست آورده بود، تأسیس شد، یکی از اولین سکونتگاه‌های اروپایی-آمریکایی در ساحل بود. دوبل بخش زیادی از ساخت و ساز اولیه شهر را تأمین مالی کرد و تا اوایل دهه ۱۸۷۰، این شهر دارای یک اداره پست، هتل، چندین فروشگاه و یک مدرسه با بیش از هفتاد دانش‌آموز بود.

آینده برای این شهر ساحلی رو به رشد امیدوارکننده به نظر می‌رسید و هنگامی که راه‌آهن ساحل اقیانوس در اوایل قرن بیستم از راه رسید ، گسترش حومه شهر در امتداد ساحل جنوبی از سانفرانسیسکو به یک احتمال واقعی تبدیل شد. اما سال‌ها شکست محصول و کاهش چوب‌بری محلی، اکثر ساکنان را به شهر اسپانیایی قدیمی‌تر (که اکنون با نام "خلیج نیمه ماه" شناخته می‌شود) سوق داد. و هنگامی که راه‌آهن در سال ۱۹۲۰ ورشکست شد، طولی نکشید که شهر پوریسما کاملاً متروکه شد. امروزه هیچ سازه‌ای باقی نمانده است، اما گورستان هنوز در امتداد جاده ورده قابل مشاهده است. ارزش دارد که در مسیر خود به سمت یا از ابتدای مسیرهای کاول-پوریسما از کنار آن عبور کنید .

چگونه مزرعه ساحلی هنری کاول به یک مسیر تبدیل شد

شاید در مورد کلمه کاول در نام این مسیر کنجکاو باشید. معلوم شد که این کلمه به ادای احترام به ... است. هنری کاول، یک سرمایه‌دار قدرتمند تجاری از نیمه دوم قرن نوزدهمth قرن. او در تجارت کوره های آهک سازی ثروت زیادی به دست آورد و مصالح ساختمانی مورد نیاز سانفرانسیسکو را تامین کرد. امروزه هنوز تعدادی از مناطق با امضای او وجود دارد، از جمله پارک ایالتی هنری کاول ردوودز, ساحل کاول و کالج کاول، چندتا را نام بردن.

هنری کاول، گذشته از فعالیت‌های تجاری‌اش، مالک زمین بسیار ثروتمندی نیز بود. در اواخر قرن نوزدهم، او مزرعه‌ای را که اکنون مسیر کاول-پوریسیما از آن می‌گذرد، با هدف پرورش نژادهای عجیب و غریب گاو، اسب و بز آنگورا خریداری کرد. پس از مرگ او در سال ۱۹۰۳، این زمین نسل به نسل منتقل شد و سرانجام در سال ۱۹۸۵ برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بنیاد خانواده کاول به بازار عرضه شد.

برای شما محافظت می شود ... برای همیشه

هنگامی که بنیاد کاول در سال 1985 تصمیم به فروش مزرعه گرفت، زمین در خطر از دست رفتن برای همیشه به خاطر توسعه شهری بود. POST که در آن زمان حتی یک دهه از عمر آن نمی گذشت، باید به سرعت برای تصاحب و محافظت از این سرزمین در برابر آن تهدید اقدام می کرد.

بنیاد کاول به POST یک سال پیشنهاد داد تا 2 میلیون دلار برای خرید ملک جمع آوری کند. از طریق حمایت اهداکنندگان سخاوتمندانه، POST توانست از کمک های خصوصی برای دریافت کمک مالی مشابه از بنیاد کاول استفاده کند و با کمک وجوه اوراق قرضه دولتی، از این قطعه از ساحل سان ماتئو محافظت کند. این یکی از اولین نقاط عطف POST در حفاظت از این بخش از خط ساحلی ما بود.

پس از محافظت دائمی از مزرعه از طریق حق ارتفاق حفاظتی، POST نزدیک به 1,200 هکتار را به خانواده های کشاورز محلی برای کشاورزی محصولات ردیفی و چرای گاو فروخت. زمین باقیمانده، که همگی بلافاصله در مجاورت ساحل قرار داشت، به ایالت کالیفرنیا اهدا شد. از طریق این کار است که مسیر Cowell-Purisma برای شما به واقعیت تبدیل شد.

بخشی از چشم‌انداز ساحلی بزرگ

این مسیر همچنین بخشی از مسیر ساحلی کالیفرنیا است، شبکه‌ای بلندپروازانه که روزی کل خط ساحلی کالیفرنیا را از مکزیک تا اورگان به هم متصل خواهد کرد. امروزه حدود ۷۰ درصد از این مسیر تکمیل شده است و سواحل، مسیرهای صخره‌ای، مسیرهای دوچرخه‌سواری و سایر تجربیات ساحلی را در سراسر ایالت به هم متصل می‌کند. در ساحل سن متئو، POST با شرکای خود همکاری می‌کند تا به رفع شکاف‌های کلیدی در مسیر کمک کند و فرصت‌های بیشتری را برای مردم ایجاد کند تا با خیال راحت به ساحل دسترسی داشته باشند و از آن لذت ببرند و در عین حال از مناظری که آن را بسیار خاص می‌کنند، محافظت کند.

مسیر کاول-پوریسیما یادآور این نکته است که حفاظت از محیط زیست چیزی فراتر از محافظت از زمین است. این مسیر حفاظت از داستان‌ها، ارتباطات و تجربیاتی است که یک مکان را معنادار می‌کنند. پانزده سال پس از بازگشایی برای عموم، این مسیر محبوب همچنان مردم را به کشف ساحل دعوت می‌کند - نه فقط به شکلی که امروز هست، بلکه به شکلی که نسل‌ها بوده و امیدواریم برای نسل‌های آینده نیز باقی بماند.