یافتن تالاب گمشده سن خوزه

آیا می دانستید که یکی از بزرگترین تالاب های منطقه خلیج در نزدیکی سن خوزه بود؟

درست در جنوب مرکز شهر سن خوزه، در تقاطع خیابان‌های سانتا ترزا و بیلی، لاگونا سکا قرار دارد - تالابی تاریخی با بیش از ۱۰۰۰ هکتار مساحت که از نظر آب شیرین مورد استفاده قرار می‌گرفت. با وجود لایروبی، زهکشی و تبدیل آن به کشاورزی، بخش‌هایی از لاگونا سکا هنوز هم وجود دارند و برای حیات وحش مانند پرندگان مهاجر در مسیر پرواز اقیانوس آرام بسیار مهم هستند.

دانستن اینکه این سرزمین در گذشته چه شکلی بوده است، به ما کمک می‌کند تا از طریق کارمان، درکی از آنچه که بوده و در آینده می‌تواند باشد، داشته باشیم. به نقشه دره کایوت سن خوزه و لاگونا سکا در زیر نگاهی بیندازید. این نقشه که در سال ۱۸۴۷ توسط چستر اسمیت لیمن ، نقشه بردار زمینی که بخش زیادی از کالیفرنیا را مستندسازی کرده است، با دست کشیده شده است، ویژگی‌های غالب آنچه که در آن زمان رانچو د لا لاگونا سکا نام داشت را به تصویر می‌کشد و نگاهی اجمالی به چگونگی جریان آب در کف دره ارائه می‌دهد.

اگرچه در این نقشه نشان داده نشده است، اما از تحقیقات انجام شده توسط شرکای ما در موسسه مصب رودخانه سانفرانسیسکو و سازمان فضای باز دره سانتا کلارا می‌دانیم که بیشتر آب در ضلع غربی دره کایوت هرگز از طریق یک کانال یا نهر مشخص حرکت نکرده است. در عوض، آب کند شده و در سراسر چشم‌انداز پخش شده و موزاییکی از چمنزارها و برکه‌های مرطوب ایجاد کرده و زیستگاهی برای انواع حیات وحش فراهم کرده و به یک حوضه آب زیرزمینی نفوذ می‌کند که اکنون آب آشامیدنی سن خوزه را تأمین می‌کند.

اما از زمانی که لیمن نقشه خود را ترسیم کرد، همه چیز در دره کایوت تغییر کرد. بیش از 100 سال پیش، در اوایل سال 1916، منطقه احیای لاگونا سکا برای "بازیابی" حدود 1,200 هکتار از تالاب ها و علفزارهای مرطوب تشکیل شد که تخلیه و متعاقبا سوزانده شدند تا جایی برای صنعت پررونق جدید در دره ایجاد شود - کشاورزی.

برای انجام این کار، کشاورزان یک کانال زهکشی به طول چهار مایل نصب کردند که ما اکنون آن را فیشر کریک می نامیم. آبی که زمانی زیستگاه ایجاد می‌کرد و آبخوان را در دره کایوت شارژ می‌کرد، به جای آن از دره هدایت می‌شد و به نهر کایوت می‌رفت - که خطر سیل را برای مکان‌های پایین دست در سن خوزه تشدید می‌کرد.