داستان یک ردوود قدیمی

درست در غرب وودساید، درخت کهنسال و باشکوه متوشالح، بر فراز خط افق قد برافراشته است. این درخت، بزرگترین و قدیمی‌ترین درخت زنده در کوه‌های سانتا کروز در خارج از ... حوضه بزرگ.

وقتی برای اولین بار آن را می‌بینید، اندازه عظیمش باورکردنی نیست. قطر تنه آن بیش از ۱۴ فوت است. این بدان معناست که حدود ۸ نفر با جثه متوسط ​​​​باید انگشت به انگشت بایستند و دست‌هایشان را دراز کنند تا دور آن حلقه بزنند. با بیش از ۱۸۰۰ سال قدمت، قرن‌ها تاریخ را شاهد بوده است - از طوفان‌های رعد و برق باستانی گرفته تا رفت و آمدهای آزادراهی امروزی.

پس از آتش‌سوزی مجتمع رعد و برق CZU در سال ۲۰۲۰ ، متوشالح ما را به یاد تاب‌آوری شدید طبیعت می‌اندازد. در حالی که بخش زیادی از جنگل‌های اطراف دچار سوختگی‌های شدید شدند، درختان کهن‌سال سرخ‌چوب مانند متوشالح برای بقا ساخته شده‌اند - به لطف پوست ضخیمی که هسته زنده آنها را محافظت می‌کند و توانایی جوانه زدن رشد جدید حتی پس از آسیب به تاج. امروز، این غول همچنان پابرجاست - چراغی از بهبودی و امید.

درختان کهنسال سرخ‌چوب، مانند فضاهای باز ما، داستان‌هایی را در حلقه‌های خود حمل می‌کنند - داستان‌هایی از تاب‌آوری، مرمت و مراقبت جمعی. شناخت متوشالح به معنای دانستن دلیل حفاظت از این سرزمین‌ها است. همانطور که به آینده‌ای که با عدم قطعیت اقلیمی شکل گرفته است قدم می‌گذاریم، متوشالح به ما نشان می‌دهد که میراث فقط مربوط به بقا نیست. این مربوط به پرورش مناظری است که می‌توانند از طریق تغییر شکوفا شوند.

معرفی درخت متوشالح

217AD

سالی که متوشالح جوانه زد، مردم اوهلون تنها ساکنان انسانی این منطقه بودند. آنها از آتش‌های کم‌شدت برای تشویق گیاهان به رشد و تغذیه گوزن‌های نر، آهوها و گوزن‌های شاخ‌چنگالی استفاده می‌کردند. آتش همچنین بلوط‌ها را به رشد و حمایت از برداشت بلوط تشویق می‌کرد. زندگی در این آتش‌سوزی‌های مکرر برای یک نهال جوان درخت سرخ‌چوب چالش‌برانگیز بود.

500AD

با ارتفاع بیش از ۱۰۰ فوت، متوشالح جای خود را در جنگل تثبیت کرده بود. خرس‌های گریزلی - که تا قرن نوزدهم در منطقه ما فراوان بودند - پشت خود را به پوست خشن درخت می‌مالیدند تا بوی خود را باقی بگذارند. دانشمندان معتقدند که این رفتار علامت‌گذاری به خرس‌ها کمک می‌کند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

X

در این زمان، پوست درخت متوشالح برای محافظت در برابر آتش‌سوزی‌های جنگلی و حشرات ضخیم شده بود. مردم اولون با پی بردن به دوام شگفت‌انگیز آن، این ماده‌ی سخت را برداشت کردند تا از آن به عنوان دیوارپوش برای خانه‌های خود استفاده کنند.

ورود کاوشگران و دوره استعمار

X

متوشالح که اکنون بر بخش بزرگی از خلیج سانفرانسیسکو سایه افکنده بود، شاهد ورود خوان رودریگز کابریلو ، اولین اروپایی که سواحل کالیفرنیا را کشف کرد، بود. کابریلو مانند بسیاری از دریانوردان اروپایی در دو قرن بعد، ورودی خلیج سانفرانسیسکو را از دست داد.

X

درست در سرازیری جایی که متوشالح قرار دارد، سفر اکتشافی معروف گاسپار د پورتولا به خلیج سانفرانسیسکو در کنار جایی که اکنون وودساید است، اردو زد. ماموریت‌های اسپانیایی خیلی زود جا افتاد و قطع درختان با شدت کم در جنگل‌های اطراف آغاز شد.

X

مکزیک از اسپانیا استقلال یافت. زمینی که قبلاً در اختیار هیئت‌های مذهبی اسپانیایی بود، به زودی به رانچوس تبدیل شد و تحت نظارت مالکان خصوصی قرار گرفت. به این ترتیب بود که متوشالح خود را ساکن رانچو د لاس پولگاس به مساحت ۳۵۲۴۰ هکتار یافت که متعلق به خوزه داریو آرگوئلو بود.

X

با هجوم مهاجران به کالیفرنیا برای یافتن طلا، تقاضا برای چوب در سانفرانسیسکوی رو به رشد به شدت افزایش یافت. با ظهور اولین کارخانه‌های چوب‌بری آبی در وودساید و دره پورتولا، قطع درختان به طرز چشمگیری شدت گرفت. تازه واردان، گیاهان و حیوانات غیربومی را عمداً و غیرعمد با خود آوردند. علف‌های اروپایی از گونه‌های بومی پیشی گرفتند و دام‌هایی مانند خوک و گاو، اکوسیستم‌های حساس جنگلی را مختل کردند. این گونه‌ها شروع به تغییر تعادل ظریف اطراف متوشالح کردند و بر همه چیز، از سلامت خاک گرفته تا بقای درختان جوان سرخ‌چوب، تأثیر گذاشتند.

X

تا پایان قرن، چوب‌برها هر درختی را که از نظر تجاری در ضلع شرقی خط افق قابل کشت بود، قطع کرده بودند. آنها احتمالاً متوشالح را نجات دادند زیرا شاخه‌ها و برآمدگی‌های عظیم آن، بریدن و فرآوری آن را بسیار دشوار می‌کرد.

متوشالح در قرن بیستم

X

ساعت ۵:۱۲ صبح روز ۱۸ آوریل، زلزله‌ای عظیم رخ داد و تمام درختان سرخ‌چوب از یورکا تا سالیناس را لرزاند. آتش‌سوزی ناشی از آن، سانفرانسیسکو را به ویرانه‌ای تبدیل کرد و حدود ۲۵۰ هزار نفر - نیمی از جمعیت شهر - را آواره کرد. کمی پس از آن، قطع درختان در محدوده ساحلی برای برآوردن تقاضای بازسازی مراکز شهری سرعت گرفت.

X

در سال ۱۹۵۶، تکمیل بزرگراه بین ایالتی ۲۸۰، شریان اصلی گسترش حومه شهر را به کوه‌های سانتا کروز آورد. درست در شرق بیشه متوشالح، جوامعی مانند وودساید و سن کارلوس به سرعت رشد کردند و تقاضا برای مسکن افزایش یافت. جاده‌های چوب‌بری جای خود را به کوچه‌های بن‌بست دادند و جنگل‌هایی که زمانی دورافتاده بودند، با توسعه‌های جدید، رونق گرفتند. اگرچه متوشالح همچنان در دره آرام خود ریشه داشت، اما صدای چکش‌ها و ماشین‌ها به آن نزدیک‌تر می‌شد - که نقطه عطفی در ردپای انسان بر چشم‌اندازی بود که قرن‌ها می‌شناخت.

X

ناحیه فضای باز منطقه‌ای میدپنینسولا (میدپن) به طور دائم از منطقه حفاظت‌شده فضای باز ال کورت د مادرا کریک در نزدیکی آن محافظت می‌کرد . طی دهه‌های بعد، POST از زمین‌های مجاور محافظت کرد و آن را برای نظارت بلندمدت به میدپن منتقل کرد. امروزه، میدپن مدیریت این منطقه حفاظت‌شده ۲۸۱۷ هکتاری و جنگل آن را برای حفاظت و تفریح ​​بر عهده دارد. متوشالح هنوز در همان نزدیکی قرار دارد و ریشه در زمینی متعلق به شرکت خدمات آب کالیفرنیا دارد.

یک درخت سرخ‌چوب قدیمی در هزاره جدید

X

در آگوست ۲۰۲۰، آتش‌سوزی مجتمع رعد و برق CZU کوه‌های سانتا کروز را درنوردید. این آتش‌سوزی بیش از ۸۶۰۰۰ هکتار را سوزاند و خانه‌ها، جنگل‌ها و مناظر ارزشمند - از جمله پارک ایالتی بیگ بیسین ردوودز - را نابود کرد. اگرچه آتش به طور قابل توجهی نزدیک شد، اما از بیشه متوشالح اجتناب کرد. اگرچه پوست ضخیم متوشالح می‌توانست آن را از شعله‌های آتش در امان نگه دارد، گونه‌های مقاوم‌تر در برابر آتش که در اطراف این درخت بزرگ رشد می‌کردند، در امان ماندند.

چگونه از متوشالح دیدن کنیم

متوشالح درست در شرق بزرگراه ۳۵ (بلوار اسکای‌لاین)، حدود ۳.۳ مایل در شمال تقاطع اسکای لندن/رستوران آلیس و ۰.۵ مایل در جنوب اسکگز ویستا پوینتِ دانشگاه کالترانس قرار دارد. می‌توانید در سمت غربی اسکای‌لاین در محوطه‌ی حفاظت‌شده‌ی فضای باز اِل کورت دِ مادرا کریک پارک کنید، سپس با احتیاط از جاده به سمت شرق عبور کنید و مسیر کوتاهی را تا درخت دنبال کنید. مراقب ماشین‌هایی باشید که با سرعت از گوشه می‌پیچند.

شرکت خدمات آب کالیفرنیا مالک زمینی است که این درخت سرخ‌چوب کهنسال نمادین در آن رشد می‌کند و سخاوتمندانه دسترسی عمومی را فراهم می‌کند. متوشالح از جاده قابل مشاهده است، اما برای درک واقعی عظمت آن، از دروازه عبور کنید و مسیر را تا پایه آن ادامه دهید. لطفاً به ملک احترام بگذارید و فقط رد پا بگذارید.

دنباله های مبارک!